Porównanie obowiązującej w dniu 2005.04.07 Ustawy o Ochronie Osób i mienia (w lewej kolumnie) i proponowanej w tym dniu nowelizacji (w prawej kolumnie) - już po autopoprawce Rządu z dnia 2005.03.21. Przeczytaj w nowym oknie przedmiotowy projekt Ustawy (druk nr 3780) w formacie Adobe Acrobat (pdf)  Uwaga - bardzo duży plik (76,6 MB).!) oraz wspomnianą autopoprawkę Rządu >>>

Wersja obecna

Proponowane zmiany

3) zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia

4) wymagane kwalifikacje i uprawnienia pracowników ochrony,

5) nadzór nad funkcjonowaniem ochrony osób i mienia,

6) zasady ochrony transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych oraz innych środków bojowych stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji uzbrojonych.

1) kierownik jednostki - osobę lub organ przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, uprawnionych, zgodnie z przepisami prawa, statutem, umową, do zarządzania nią; za kierownika jednostki uważa się również likwidatora lub syndyka,

1) kierownik jednostki – osobę, która bezpośrednio zarządza obszarami, obiektami lub urządzeniami podlegającymi obowiązkowej ochronie oraz obszarami, obiektami i urządzeniami chronionymi przez specjalistyczne formacje ochronne,

2) licencja - zezwolenie na wykonywanie zadań związanych z ochroną osób i mienia w zakresie wymaganym ustawą,

3) obszar podlegający obowiązkowej ochronie - obszar określony przez ministrów, kierowników urzędów centralnych i wojewodów, wydzielony i odpowiednio oznakowany,

3a) transport podlegający obowiązkowej ochronie – transport wartości pieniężnych, broni, amunicji, materiałów wybuchowych lub innych środków bojowych, o których mowa w art. 1 pkt 6,

3b) granica chronionego obszaru i obiektu – linię, ustaloną przez osobę zarządzającą obszarem lub obiektem, wyznaczającą chroniony obszar, obiekt lub ich część, powstałą przez oznakowanie informujące o objęciu tego obszaru, obiektu lub ich części ochroną,

4) ochrona osób - działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej,

5) ochrona mienia – działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz polegające na niedopuszczeniu do wstępu i przebywania osób nieuprawnionych na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,

6) pracownik ochrony - osobę posiadającą licencję pracownika ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia technicznego i wykonującą zadania ochrony w ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, lub osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji,

6) pracownik ochrony – osobę posiadającą licencję pracownika ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia technicznego i wykonującą zadania ochrony w ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, a także osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia,

c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych oraz innych przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych,

c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych, materiałów zawierających informacje niejawne oraz innych przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych,

Art. 4. 1. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących ochrony obszarów, obiektów i urządzeń jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez:

1) Ministra Obrony Narodowej,

2) ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3) Ministra Sprawiedliwości,

4) ministra właściwego do spraw zagranicznych,

5) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

6) Szefa Agencji Wywiadu,

a także przepisów dotyczących ochrony transportu broni, amunicji i materiałów wybuchowych, wykonywanego przez te jednostki.

c) muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury narodowej,

c) obiekty i obszary posiadające szczególną wartość kulturową oraz muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są zabytki,

3. Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 2, sporządzają: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku do podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych. Umieszczenie w wykazie określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3. Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 2, sporządzają: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku do podległych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych oraz Prezes Narodowego Banku Polskiego w stosunku do banków. Umieszczenie w wykazie lub wykreślenie z wykazu określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3a. Do decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie umieszczenia lub wykreślenia z wykazu określonego obszaru, obiektu lub urządzenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzje Narodowego Banku Polskiego mają moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Do decyzji tych przepis art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4. Wykazy, o których mowa w ust. 3, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych przesyłają do właściwych terytorialnie wojewodów oraz bieżąco aktualizują.

5. Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa. Ewidencja ma charakter poufny.

5. Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa.

6. Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której mowa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych podmiotów niż określone w ust. 3.

6. Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której mowa w ust. 5, lub wykreślić z tej ewidencji, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych podmiotów niż określone w ust. 3, na wniosek tych podmiotów lub z urzędu.

7. Wojewoda każdorazowo powiadamia właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji oraz kierownika jednostki o umieszczeniu obszaru, obiektu lub urządzenia w ewidencji oraz o wykreśleniu go z ewidencji, o której mowa w ust. 5.

Art. 6.1. Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowani ministrowie lub kierownicy urzędów centralnych, mogą wprowadzić dla jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych regulaminy ogólnych warunków wykonywania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz transportów podlegających obowiązkowej ochronie.

2. Regulamin ogólnych warunków wykonywania ochrony obszarów, obiektów, urządzeń i transportów podlegających obowiązkowej ochronie wprowadza się po zatwierdzeniu jego projektu przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, powinien określać w szczególności:

1) formę realizacji ochrony obszarów, obiektów, urządzeń i transportów,

2) rodzaj specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych wyznaczonych do ochrony,

3) strukturę organizacyjną i szczegółowy zakres działania specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,

4) zasady organizacji ochrony obszarów, obiektów, urządzeń i transportów,

5) rodzaj uzbrojenia i wyposażenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,

6) zasady stosowania zabezpieczeń technicznych,

7) rodzaje dokumentów dotyczących wykonywania ochrony,

8) zasady wykonywania przez kierownika jednostki kontroli funkcjonowania ochrony.

Art. 6a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania i wymagania, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych, w szczególności:

1) wymagania w zakresie ochrony wartości pieniężnych przechowywanych w chronionych obiektach i w czasie ich transportowania,

2) rodzaje zabezpieczenia technicznego stosowanego w ochronie transportowanych wartości pieniężnych,

3) warunki techniczne pojazdów przeznaczonych do transportowania wartości pieniężnych i sposób potwierdzania spełniania tych warunków,

4) wyposażenie konwojenta,

5) warunki i sposób wykonywania konwoju w zależności od rodzaju lub wartości transportowanych wartości pieniężnych,

6) zasady wzmacniania przez Policję transportów wartości pieniężnych oraz monitorowania sygnałów alarmowych z obiektów, w których przechowywane są wartości pieniężne,

7) wzór i tryb wydawania przez Komendanta Głównego Policji przepustek umożliwiających zwolnienie pojazdów wykonujących transport wartości pieniężnych z kontroli drogowej - uwzględniając konieczność zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa chronionych wartości pieniężnych.

Art. 6b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania i wymagania, jakim powinien odpowiadać transport broni, amunicji, materiałów wybuchowych oraz innych środków bojowych, o których mowa w art. 1 pkt 6, w tym rodzaje zabezpieczenia technicznego stosowanego w ochronie transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych i innych środków bojowych oraz wykorzystywanych środków transportu, wyposażenie konwojenta oraz warunki i sposób wykonywania konwoju, uwzględniając rodzaje i ilości transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych oraz innych środków bojowych.

Art. 7. 1. Podstawą ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5 ust. 1, jest plan ochrony uzgodniony z właściwym terytorialnie komendantem wojewódzkim Policji.

2. Kierownik jednostki, w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się decyzji o umieszczeniu obszaru, obiektu lub urządzenia w wykazie lub ewidencji, o których mowa odpowiednio w art. 5 ust. 3 lub ust. 5, przedkłada plan ochrony do uzgodnienia właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji.

3. Plan ochrony powinien:

1) uwzględniać charakter produkcji lub rodzaj działalności jednostki,

2) zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń i aktualnego stanu bezpieczeństwa jednostki,

3) podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki,

4) zawierać dane dotyczące specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, a w tym:

a) stan etatowy,

b) rodzaj oraz ilość uzbrojenia i wyposażenia,

c) sposób zabezpieczenia broni i amunicji,

5) zawierać dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych,

6) zawierać zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki.

4. Komendant wojewódzki Policji przy uzgadnianiu planu ochrony bierze pod uwagę potencjalny stan zagrożenia jednostki oraz wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa.

5. Odmowa oraz cofniecie uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej.

6. Kierownik jednostki jest obowiązany zapewnić organizację ochrony w jednostce w terminie trzech miesięcy od dnia uzgodnienia planu.

7. Zmiana w organizacji ochrony jednostki wymaga uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1.

8. Komendant wojewódzki Policji może cofnąć uzgodnienie planu ochrony w przypadku, gdy organizacja ochrony i zabezpieczenie techniczne obszaru, obiektu lub urządzenia nie odpowiada aktualnym zagrożeniom jednostki.

2) zapewniają ochronę ważnych urządzeń jednostki, znajdujących się poza granicami chronionych obszarów i obiektów,

usunięty

2. Wewnętrzne służby ochrony, powołane przez przedsiębiorców, mogą wykonywać usługi w zakresie ochrony osób i mienia po uzyskaniu przez tych przedsiębiorców koncesji, o której mowa w art. 15.

5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tworzenia wewnętrznych służb ochrony, działających na terenach jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

usunięty

Art. 13. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony:

1) sposób oraz tryb ich tworzenia, uwzględniając osoby uprawnione do składania wniosków o utworzenie wewnętrznych służb ochrony, terminy składania tych wniosków, postępowanie w sprawie tworzenia służb oraz dokumentację w zakresie tego postępowania,

2) strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób prowadzenia dokumentacji opisującej organizację i przebieg ochrony, uwzględniając jednostki organizacyjne i stanowiska służbowe wewnętrznych służb ochrony, zakres działania tych jednostek i osób zajmujących stanowiska służbowe oraz rodzaje dokumentów sporządzanych w toku realizacji zadań,

3) uzbrojenie i wyposażenie, uwzględniając liczbę egzemplarzy broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego, w które może być wyposażona jednostka organizacyjna lub pracownik wewnętrznej służby ochrony oraz rodzaje i liczbę pozostałego wyposażenia tych służb;

4) wzory umundurowania i odznak służbowych, a także elementy składające się na nazwę służby.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa obszarów, obiektów i urządzeń, znajdującego się w nich mienia, a także bezpieczeństwa osób przebywających w ich granicach.

Art. 14. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą określić, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony działających na terenach podległych lub nadzorowanych przez nich jednostek organizacyjnych:

1) warunki i tryb tworzenia tych służb, uwzględniając osoby uprawnione do składania wniosków o utworzenie wewnętrznych służb ochrony oraz osoby uprawnione do tworzenia tych służb,

2) strukturę organizacyjną i zakres działania tych służb oraz sposób prowadzenia dokumentacji ochronnej,

3) uzbrojenie i wyposażenie tych służb, uwzględniając należność broni palnej bojowej i amunicji oraz środków przymusu bezpośredniego i innego wyposażenia w zależności od kategorii obiektu,

4) umundurowanie i odznaki służbowe, uwzględniając rodzaje umundurowania i odznak służbowych oraz zestaw należności umundurowania.

Rozdział 4

Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności

2. Koncesji nie wymaga działalność gospodarcza, w zakresie której wykonywane są usługi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, polegające na przechowywaniu rzeczy na zasadzie depozytu oraz działalność gospodarcza w zakresie, o którym mowa w art. 3 pkt 2, jeżeli nie dotyczy ochrony obszarów, obiektów i urządzeń umieszczonych w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5 lub transportów podlegających obowiązkowej ochronie.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych informuje właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1.

Art. 17. 1. Koncesję wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, jeżeli licencję drugiego stopnia, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 29 ust. 1, posiada ten przedsiębiorca lub co najmniej jedna osoba uprawniona albo wchodząca w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy lub pełnomocnik, ustanowiony w celu kierowania działalnością określoną w koncesji; przez osobę uprawnioną do reprezentowania przedsiębiorcy rozumie się także prokurenta.

2. Koncesję wydaje się, jeżeli:

1) przedsiębiorca będący osobą fizyczną, osoba stanowiąca lub wchodząca w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurent oraz wspólnik spółki cywilnej, jawnej i komandytowej nie byli karani za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe,

2) przedsiębiorca nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego.

3. Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:

1) firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu lub adresu zamieszkania,

2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),

3) określenie zakresu i form działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja,

4) określenie czasu na jaki ma być udzielona koncesja,

5) określenie obszaru świadczenia usług objętych koncesją,

6) planowaną datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją,

7) siedziby i adresy oddziałów (filii) mających wykonywać działalność gospodarczą objętą koncesją,

8) adresy miejsc, w których będzie przechowywana dokumentacja, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy,

9) dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osób uprawnionych lub wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy oraz pełnomocnika, ustanowionego w celu kierowania działalnością określoną w koncesji, zawierające: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego niż Rzeczypospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – serię i numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, oraz adresy zameldowania tych osób na pobyt stały i czasowy, a także informację o posiadaniu licencji drugiego stopnia.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców lub zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej,

2) poświadczoną kopię dokumentu stwierdzającego posiadanie licencji drugiego stopnia osoby, o której mowa w ust. 1,

3) zaświadczenie o nie wpisaniu przedsiębiorcy do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego oraz o niekaralności osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku składanego do organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, z uwzględnieniem danych zawartych w art. 17 ust. 3.

Art. 18. 1. Koncesja zawiera:

1) firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu lub adresu zamieszkania,

2) numer w rejestrze przedsiębiorców lub w ewidencji działalności gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP,

3) imię i nazwisko przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osoby uprawnionej albo wchodzącej w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, a także pełnomocnika, w przypadku jego ustanowienia do kierowania działalnością objętą koncesją, ze wskazaniem osoby lub osób posiadających licencję pracownika ochrony drugiego stopnia i określeniem zakresu oraz numeru licencji,

4) określenie zakresu i form działalności, na które jest udzielona oraz datę rozpoczęcia działalności,

5) czas na jaki została udzielona,

6) określenie obszaru, na którym świadczone mogą być usługi.

Art. 19. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany:

1) powiadomić organ koncesyjny o podjęciu i trwałym zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej,

2) prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnionych pracowników oraz zawieranych i realizowanych umów,

3) przedstawić dokumentację, o której mowa w pkt 2, na żądanie organu upoważnionego do kontroli,

4) zachowywać formę pisemną umów w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej,

5) nie dopuścić, aby przerwa w spełnianiu warunku, o którym mowa w art. 17 ust. 1, była dłuższa niż 14 dni,

6) rozpocząć wykonywanie działalności gospodarczej w wyznaczonym terminie, a w przypadku nierozpoczęcia wykonywania działalności, niezwłocznie zwrócić koncesję organowi koncesyjnemu.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oraz czas jej przechowywania, uwzględniając dane jakie powinny zawierać poszczególne rodzaje dokumentacji.

UWAGA: Art. 19 a, b i c zostały wprowadzone autopoprawka Rządu z dnia 2005.03.21

Art. 19a. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia za granicą w rejonach wypełniania zadań poza granicami państwa przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, do wykonywania tej działalności jest obowiązany uzyskać zezwolenie Ministra Obrony Narodowej.

2. Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia oraz cofnięcia zezwolenia jest Minister Obrony Narodowej.

3. Przed wydaniem zezwolenia Minister Obrony Narodowej zasięga opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

4. Zezwolenie może zawierać szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej w rejonach, o których mowa w ust. 1.

Art. 19b. Minister Obrony Narodowej może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia za granicą w rejonach wypełniania przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej zadań poza granicami państwa, jeżeli działalność ta mogłaby niekorzystnie wpływać na wykonywanie tych zadań.

Art. 19c. Minister Obrony Narodowej cofa zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia za granicą w rejonach wypełniania przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej zadań poza granicami państwa, jeżeli zaistnieją przesłanki, o których mowa w art. 19b lub art. 22.

1) oznaczyć pracowników ochrony w sposób jednolity, umożliwiający ich identyfikację oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego, chyba że identyfikacja uniemożliwiałaby wykonywanie zadań ochrony, a fakt ten został odnotowany w dokumentacji dotyczącej realizowanych umów,

Art. 23. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych jest uprawniony do kontroli wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może upoważnić Komendanta Głównego Policji lub komendantów wojewódzkich Policji do przeprowadzania kontroli wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Art. 24. W sprawach udzielenia koncesji, odmowy udzielenia koncesji, zmiany koncesji, cofania koncesji, ograniczenia zakresu koncesji oraz kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 i Nr 281, poz. 2777 oraz z 2005 r. Nr 33, poz. 289, Nr 94, poz. 788, Nr 143, poz. 1199, Nr 175, poz. 1460 i Nr 177, poz. 1468).

4. Pracownikiem ochrony wykonującym zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji nie może być osoba karana za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz niespełniająca warunku, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 4.

2) członków zespołów konwojujących wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne,

2) pracowników ochrony konwojujących wartości pieniężne, materiały zawierające informacje niejawne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne,

3) pracowników ochrony wykonujących bezpośrednio czynności związane z ochroną osób,

4) osoby nadzorujące i kontrolujące pracę pracowników ochrony fizycznej nie posiadających licencji,

5) pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych w art. 36 ust. 1 pkt 4 i 5,

5) pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych w art. 36 ust. 1 pkt 4, 6 i 7,

6) pracowników ochrony wykonujących czynności na obszarach, w obiektach i na urządzeniach podlegających obowiązkowej ochronie oraz poza nimi jeżeli czynności te dotyczą tych obszarów, obiektów i urządzeń,

7) pracowników ochrony wykonujących zadania w obiektach użyteczności publicznej w czasie ogólnej dostępności tych obiektów.

uchylony

3) ukończyła szkołę podstawową,

4) ma pełną zdolność do czynności prawnych, stwierdzoną własnym oświadczeniem,

5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne,

5) nie była karana za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

uchylony

1) posiada pozytywną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania, a w przypadku obywatela innego niż Rzeczypospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji w państwie członkowskim Unii Europejskiej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania,

2) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim,

3) legitymuje się:

a) wykształceniem co najmniej podstawowym i zdała egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia lub uzyskała w trybie przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655, z 2003 r. Nr 190, poz. 1864 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, albo

b) tytułem zawodowym technika ochrony fizycznej osób i mienia albo dyplomem ukończenia studiów lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie ochrony fizycznej osób i mienia.

4. Osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jest obowiązana raz na trzy lata lub, gdy w orzeczeniu lekarskim wskazano krótszy termin następnego badania, do dnia upływu tego terminu, poddawać się badaniom i przedstawić właściwemu ze względu na jej miejsce zamieszkania komendantowi wojewódzkiemu Policji aktualne orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.

Art. 27.1. Licencja pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia uprawnia do:

1) opracowywania planów ochrony w zakresie bezpośredniej ochrony fizycznej obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie oraz innych obszarów, obiektów i urządzeń chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,

2) organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej.

2. O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5.”,

3. Licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która:

1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,

2) legitymuje się:

a) co najmniej wykształceniem średnim i zdała egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony fizycznej z licencją drugiego stopnia, albo

b) tytułem zawodowym technika ochrony fizycznej osób i mienia lub dyplomem szkoły wyższej w zakresie ochrony fizycznej osób i mienia.

Art. 27a. Egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia organizuje właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o licencję komendant wojewódzki Policji, a w przypadku osoby nie posiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Stołeczny Policji.

Art. 28. 1. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia uprawnia do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2.

3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia wydaje się osobie, która:

1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,

2) posiada:

a) wykształcenie co najmniej zasadnicze zawodowe i ukończyła kurs pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika zabezpieczenia technicznego z licencją pierwszego stopnia, albo

b) wykształcenie zasadnicze zawodowe o specjalności informatycznej, elektronicznej, elektrycznej, łączności, telekomunikacyjnej, mechanicznej lub mechatronicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 29. 1. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia uprawnia do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2 oraz do:

1) opracowywania planów ochrony w zakresie zabezpieczenia technicznego obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie oraz innych obszarów, obiektów i urządzeń chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,

2) organizowania i kierowania zespołami pracowników zabezpieczenia technicznego.

2. O licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5.

3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która:

1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,

2) posiada:

a) co najmniej wykształcenie średnie, 2-letni staż pracy w zakresie zabezpieczenia technicznego i ukończyła kurs pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzje w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony zabezpieczenia technicznego z licencją drugiego stopnia, albo,

b) tytuł zawodowy technika w jednej ze specjalności: informatycznej, elektronicznej, elektrycznej, łączności, telekomunikacyjnej, mechanicznej lub mechatronicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 30. 1. Licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji, a w przypadku osoby nie posiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Stołeczny Policji.

2. Licencje wydaje się na czas nieokreślony.

3. Osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jest obowiązana raz na trzy lata lub, gdy w orzeczeniu lekarskim wskazano krótszy termin następnego badania, do dnia upływu tego terminu, poddawać się badaniom i przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenie lekarskie, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2.

4. Za wydanie licencji pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb wnoszenia opłaty za wydanie licencji pracownika ochrony, w tym miejsce i czas wnoszenia opłaty, uwzględniając relację nie przekraczającą ¼ wysokości tej opłaty w stosunku do wysokości opłaty skarbowej za koncesję na usługi w zakresie ochrony osób i mienia.

6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) wzór i tryb wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego, uwzględniając wymiary, barwę i elementy graficzne wzoru licencji, a także wzór wniosku o wydanie licencji,

2) tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony, uwzględniając konieczność wydawania opinii w razie wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę opinii stanowiącej podstawę wydania licencji

Art. 31. 1. Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 4.

3. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku cofnięcia licencji, zatrzymuje dokument stwierdzający dotychczasowe posiadanie licencji.

Art. 33. 1. Za egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej od osoby składającej egzamin pobiera się opłatę w wysokości zapewniającej pokrycie kosztów egzaminu, stanowiącą dochód budżetu państwa.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb wnoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz sposób ustalania jej wysokości, uwzględniając w szczególności termin jej wnoszenia oraz kalkulację kosztów egzaminów obejmującą koszty organizacyjno-techniczne tych egzaminów oraz wynagrodzenia egzaminatorów.

Art. 33a. Członkowie komisji przeprowadzającej egzaminy, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 27 ust. 3 pkt 2 lit. a, za udział w jej pracach otrzymują wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 50% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski.

Art. 33b. 1. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr zawierający:

1) dane osobowe osób:

a) posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej,

b) posiadających licencję pracownika zabezpieczenia technicznego,

c) ubiegających się o licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego,

2) informacje o decyzjach i postanowieniach wydanych w postępowaniu w sprawie licencji licencji pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego.

2. Dane osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) imię i nazwisko,

2) imię ojca i imię matki,

3) datę i miejsce urodzenia,

4) adres zamieszkania,

5) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności.

3. Komendant Główny Policji upowszechnia w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej Komendy Głównej Policji, wykaz osób posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego.

4. Wykaz, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) imię i nazwisko,

2) rodzaj licencji,

3) numer licencji.

Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oraz zakres i częstotliwość badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba posiadająca taką licencję,

2) warunki i tryb:

a) rozpatrywania odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b) kontroli wykonywania badań lekarskich i psychologicznych, dokumentowania tych badań oraz wydawania orzeczeń lekarskich,

3) sposób prowadzenia ewidencji lekarzy oraz psychologów uprawnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2,

4) sposób prowadzenia, udostępniania i przechowywania dokumentacji medycznej związanej z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów,

5) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne, - uwzględniając potrzebę zapewnienia, aby czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, były wykonywane przez osoby posiadające odpowiedni stan zdrowia.

2. Opłaty za badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, ponosi osoba poddana badaniu, a w odniesieniu do pracowników, pracodawca zatrudniający tę osobę.

3. Badania, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, w stosunku do pracowników przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, a orzeczenie lekarskie wydane na ich podstawie traktuje się jako orzeczenie, o którym mowa w art. 229 § 4 Kodeksu pracy.

Art. 35. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres obowiązujących tematów egzaminów, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz w art. 27 ust. 3 pkt 2 lit. a, a także skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminów.

2. Wydając przepisy, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić różnice wymagań wynikające ze stopnia licencji, a także dążyć do zapewnienia znajomości odpowiednich przepisów prawa, psychologii, zasad udzielania pomocy przedmedycznej, zasad organizacji i wykonywania ochrony, zasad użycia broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego, zasad samoobrony i technik interwencyjnych, a także innych umiejętności niezbędnych do wykonywania zawodu pracownika ochrony. Należy również zapewnić obiektywny sposób oceny osób egzaminowanych i profesjonalny skład komisji.

Art. 36.1.Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obszarów, obiektów i urządzeń ma prawo do:

1) ustalania uprawnień do wejścia i przebywania na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,

2) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, w przypadkach:

a) ustalania uprawnień do wejścia i przebywania na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,

b) gdy osoba usiłowała lub popełniła przestępstwo lub wykroczenie przeciwko dobrom powierzonym ochronie lub inny czyn wyrządzający w nich szkodę,

c) gdy osoba jest świadkiem czynu, o którym mowa w lit.b,

3) wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu w przypadku stwierdzenia braku uprawnień do przebywania na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń albo stwierdzenia zakłócania porządku,

4) dokonywania w obiektach podlegających obowiązkowej ochronie oraz w zakładach pracy, jeżeli wynika to z regulaminu pracy, kontroli osobistej, a także przeglądania bagaży, ładunku w środkach transportu, w celu sprawdzenia, czy mienie chronione nie jest bezprawnie wynoszone lub wywożone oraz czy nie są wnoszone lub wwożone przedmioty niebezpieczne,

5) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji,

6) stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2, w przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na pracownika ochrony,

7) użycia broni palnej bojowej w następujących przypadkach:

a) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie pracownika ochrony albo innej osoby,

b) przeciwko osobie, która nie zastosowała się do wezwania natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu pracownika ochrony albo innej osoby,

c) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną pracownikowi ochrony,

d) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na ochraniane osoby, materiały zawierające informacje niejawne, wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne.

2. Użycie broni palnej bojowej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni i nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

3. Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, w stosunku do której zostały podjęte.

4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, a także sposób dokumentowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności podejmowanych przez pracownika ochrony czynności, a także potrzebę poszanowania dóbr osobistych oraz wolności i praw osób wobec których podejmowane są te czynności.

Art. 37. Do pracownika ochrony posiadającego licencję pracownika ochrony fizycznej, wykonującego zadania ochrony osób lub mienia poza granicami chronionych obszarów, obiektów i urządzeń stosuje się przepisy art. 36 ust. 1 pkt 5-7.

Art. 38.1. Pracownik ochrony może stosować środki przymusu bezpośredniego w przypadkach określonych w art. 36 ust. 1 pkt 6 i art. 37 wyłącznie wobec osób uniemożliwiających wykonanie przez niego zadań określonych w ustawie.

5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności czynności pracownika ochrony przed użyciem środków przymusu bezpośredniego i po ich użyciu, zwłaszcza w razie śmierci lub pogorszenia stanu zdrowia osoby, wobec której zastosowano środek przymusu bezpośredniego i sposób dokumentowania użycia tych środków.

uchylony

Art. 39. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób postępowania pracowników ochrony przy użyciu broni palnej bojowej, uwzględniając czynności pracowników ochrony przed użyciem broni palnej bojowej i po jej użyciu, w szczególności w razie śmierci lub zranienia osoby, wobec której użyto broni, tryb zawiadamiania przełożonych o użyciu broni i sposób dokumentowania użycia broni.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunki przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji, uwzględniając rodzaje broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego składające się na wyposażenie, wzory dokumentów związanych z przechowywaniem broni oraz konieczność uniemożliwienia dostępu do broni i amunicji osobom nieuprawnionym.

Art. 40. 1. Kierownik jednostki lub przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wyposaża pracownika ochrony fizycznej, stosownie do realizowanych przez niego zadań, w środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 - 6 oraz w broń palną bojową.

2. Pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41, przydzieloną broń palną bojową tylko będąc w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do pracowników ochrony wykonujących zadania ochrony osób.

Art. 41. Pracownik ochrony nie może nosić przy sobie broni palnej bojowej, jeżeli wykonuje zadania pracownika służby porządkowej w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909).

Rozdział 7

Nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi oraz stanem ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie

Art. 43. 1. Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych oraz stanem ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, z zastrzeżeniem art. 44, w zakresie:

1) zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia,

2) posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji i uprawnień,
3) sposobu zabezpieczenia i ewidencjonowania broni i amunicji,

4) sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej bojowej.

2. Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na:

1) wstępie na teren chronionych obszarów, obiektów i urządzeń oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację opisującą organizację i przebieg ochrony,

2) wstępie na teren siedziby przedsiębiorcy wykonującego działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia, w takich dniach i godzinach, w jakich jest wykonywana lub powinna być wykonywana działalność, oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację związaną z realizacją usług wykonywanych przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną,

3) kontroli organizacji i sposobu działania oraz współpracy z innymi formacjami i służbami,

4) kontroli wyposażenia w środki przymusu bezpośredniego, broń palną bojową, amunicję oraz sposobu ich zabezpieczenia i ewidencjonowania,

5) kontroli realizacji planu ochrony obszaru, obiektu lub urządzenia podlegającego obowiązkowej ochronie albo innego obszaru, obiektu lub urządzenia chronionego przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,

6) wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowaniu działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej do przepisów prawa.

3. W przypadku stwierdzenia podczas kontroli uchybień i nieprawidłowości, do ich usunięcia, w terminie określonym w zaleceniu, jest obowiązany:

1) kierownik jednostki, w skład której wchodzą obszary, obiekty i urządzenia podlegające obowiązkowej ochronie,

2) przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, posiadający pozwolenie na broń na okaziciela.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ochrony terenów jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne, uwzględniając w szczególności osoby uprawnione do zaangażowania przedsiębiorcy do ochrony, zakres umowy na wykonywanie usług ochrony i sposób jej realizacji, obowiązki wykonującego i zlecającego usługi oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa terenów tych jednostek.

Art. 44a. Komendant Główny Straży Granicznej, na zasadach określonych w art. 43, sprawuje nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie wykonywania zadań związanych z kontrolą bezpieczeństwa przeprowadzaną w krajowych portach lotniczych.

Art. 45. Przepisy art. 43, 44 i 44a nie naruszają uprawnień właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych w zakresie sprawowania przez nich nadzoru nad działalnością wewnętrznych służb ochrony oraz pracowników przedsiębiorców świadczących usługi ochrony osób i mienia w podległych lub nadzorowanych jednostkach organizacyjnych.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) wzór i szczegółowy tryb wydawania upoważnień do kontroli oraz wykonywania czynności, o których mowa w art. 43 ust. 2, uwzględniając w szczególności osoby uprawnione do składania wniosków o wydanie upoważnienia i osoby uprawnione do wykonywania kontroli, okres na jaki wydawane jest upoważnienie i sposób ewidencji wydanych upoważnień,

2) czynności składające się na kontrolę oraz sposób przeprowadzania i dokumentowania kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu kontroli.

Art. 47. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki, zakres i tryb współpracy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z Policją, Strażą Graniczną, jednostkami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi), uwzględniając osoby i organy uprawnione do podejmowania współpracy oraz potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu tej współpracy.

Art. 49. Kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia bez wymaganej koncesji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 50. Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył uprawnienia lub nie dopełnił obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

Art. 50a. 1. Kto wykonując działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia na podstawie koncesji, zatrudnia do wykonywania bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego osoby nie posiadające wymaganej licencji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2. Tej samej karze podlega, kto nie posiadając licencji wykonuje czynności wymagające takiej licencji.